Gelukkig nieuwjaar!

Voor alle brokkenlopers een spetterend 2010 met veel loopzweet en –plezier. Dat de brokken er mogen afvliegen! (maar niet te hard natuurlijk).

Hier is nog een weergave van de intervaltraining van woensdag. Ik had mijn hartslagmeter de ganse training laten doorlopen, wat een interessant grafiekje oplevert.

Je kan mooi zien hoe het hart reageert op de inspanningen en hoe het herstelt bij stoppen. Je kan ook zien hoe die snoodaard van een Jeroen ervoor zorgt dat je hartslag nooit tot recuperatie komt tussen de intervals…

Advertenties

Intervaltraining 30 december

Natuurlijk gaan we op de voorlaatste dag van het jaar nog eens lekker versnellen, want er zijn nog steeds calorieën te verbranden. Dus pikken we de training op die vorige week in de sneeuw is gevallen: 10x(600-200R) aan 1″ trager dan het 800m-tempo (22″/100m voor de snelste groep en 24″/100m voor de iets minder snelle groep).

Tot woensdag!

Brokkenlopers op eindejaarscorrida

Op de jaarlijkse Eindejaarscorrida van DCLA waren de brokkenlopers natuurlijk ook present. Blijkbaar zijn er dit jaar nog niet genoeg brokken afgelopen. De meesten kozen voor de 12K en daar was Pierre met voorsprong de snelste. Onze twee Johannen fleurden de 8K op. Hier is een overzicht. Mooi gelopen, kerels!

12K (1.634 finishers)

23. Pierre 45:07
30. Bart C 45:32
37. Harbans 45:58
40. Jeroen 46:05
62. Jean-Paul 47:35
86. Sven 48:54
87. Ben 49:02

8K (1.551 finishers)
36. Johan V 29:49
106. Johan D 34:02

Lopen op sneeuw en ijs

Diegenen die zich de afgelopen dagen al lopend buiten hebben gewaagd zullen het zeker al hebben gemerkt: lopen in de sneeuw is verdomd vermoeiend. Je loopt anders, je loopt voorzichtig, ietwat gespannen, iets meer op de voorvoet landend, bedacht op uitglijden. Zelfs als je over losse ongerepte sneeuw loopt merk je twee zaken: (a) een deel van de afstootenergie gaat verloren wegens de demping door de sneeuw (vergelijkbaar met lopen in zand en (b) je voet glijdt bij elke afstoot een klein beetje weg, ook in verse sneeuw, waardoor je nog meer loopenergie kwijtspeelt.

Lopen in sneeuw is dan ook veel minder “rendabel” dan lopen op een vaste ondergrond met een goede grip. Bovendien is het blessuregevoeliger. Onder de sneeuw kunnen oneffenheden of takken verborgen zijn waar je je op kan bezeren. Doordat je anders loopt (iets meer op de voorvoet, want 100 % hiellanding is gevaarlijker voor uitglijden), belast je je voeten en benen ook anders, wat ook blessuregevaar inhoudt. Ik was na mijn 12 kilometertjes van vandaag aan een bescheiden tempo door de sneeuw alleszins behoorlijk moe. Respect voor traillopers door de sneeuw.

Hier vind je nog wat ervaringen over lopen op sneeuw en ijs.

Intervaltraining 23 december

Wel, of er een intervaltraining zal zijn hangt volledig af van de staat van de baan. Als de baan er goed bijligt kunnen we ons wagen aan 10x(600-200R) aan een matig tempo (22″/100m voor de snellere groep, 24″ voor de iets minder snelle groep). Als de baan te glad is, gaan we een duurloop met enkele extensieve versnellingen doen (waar het niet te glad is).

Intervaltraining 16 december

De vorige intervaltrainingen waren nogal snedig. Deze keer doen we het iets rustiger. We doen 4x800m aan 5K-tempo (pakweg 16 km/u oftewel 22,5″/100m voor de snellere groep), afgewisseld met 400m die we dan wel niet al joggend gaan afleggen, maar gewoon verder op de baan aan marathontempo (pakweg 14 km/u oftewel 26″/100m voor de snellere groep).

Kortom: 4x(800-400), voor de snellere groep 800 aan 22,5″ en 400 aan 26″; voor de iets minder snelle groep 800 aan 24,5″ en 400 aan 28″.

Omdat we met die training vrij snel klaar zullen zijn, gaan we iets langer inlopen, zodat we tegen 19u kunnen beginnen aan deze intervallen.

tot woensdag!

Crossen op Sinterklaasdag in Wespelaar

Ben bezorgde dit verslag van een ietwat natte cross in Wespelaar:

Dat slecht weer een Brokkenloper niet kan tegenhouden werd vorige zondag bewezen op de jaarlijkse Roba-veldloop te Wespelaar. Men had afwisseling voorspeld tussen opklaringen en wat buien, maar blijkbaar haalden die laatsten toch de bovenhand. Toch waren er 4 brokkenlopers (Jean, Harbans, Jean-Paul en ik) afgezakt naar Wespelaar, uitgebreid met Freddy en Nic om “ons ding” te gaan doen. Jean en Freddy zouden in de afzonderlijke 50+ reeks lopen, de overigen liepen met de “jeugdige” masters….Tsja Harbans, dit was je laatste Wespelaar bij de -50…

Om de opwarming te beginnen liepen Jean-Paul, Nic en ik een verkennend parcours-rondje – in het zog van de laatste master-dames – in een druilerig regentje aangewakkerd door een strakke wind. Wespelaar is een open weidevlakte, zodat de wind wel wat kan tegensteken als hij op de kop staat. Het is dus een open weidevlakte, hetgeen ook betekent dat we veelvuldig getrakteerd werden op de rondliggende “verse vlaaien”. Maar op een klein strookje aan de aankomst na, was er geen echte zware, “vettige” modder, zodat het lopen wel meeviel en we geen spikes van extreem caliber moesten steken om op de been te blijven.

Wat later werden we dan vergezeld door Harbans, Jean en Freddy om verder op te warmen. Af en toe werd er wat binnensmonds gevloekt “…waarom zit ik gvd****** op sinterklaasdag niet gezellig in de zetel aan de open haard…” maar als we er dan toch waren moesten we maar doorzetten. Dus : spikes aangetrokken en op naar de startzone. Eerst was het aan Jean en Freddy : vooral voor Jean was het afzien : het parcours bestaat uit een eindeloze reeks van korte bochten, zodat je steeds bijna tot stilstand komt en dan terug op gang moet trekken. Om iemand in te halen moest je een sprintje trekken om hem voor de bocht te passeren. Het deed wat denken aan een ultra-intervaltraining zonder recups. Zeker Jean met zijn lange “stelten” had daar wat last mee, maar hij heeft het toch tot een mooi einde gebracht met de 24ste plaats. Ook Freddy deed het prima, hij finishte een goeie minuut later op de 35ste stek.

Hierna was het aan Harbans, Jean-Paul, Nic en mij. Eens het startschot gegeven bleek vliegmachien Harbans zoals gewoonlijk hors-categorie voor mij, maar Jean-Paul kon ik permanent in het vizier houden. Telkens we een haarspeldbocht namen, kon ik zijn ogen taxeren om te zien of de “Karmelieten” van de dag ervoren geen nadelige uitwerking hadden op zijn loopprestaties…maar hij bleef stevig doorvlammen…misschien hadden de vurige aansporingen van zijn echtgenote daar iets mee te maken… In de derde ronde kon ik de kloof even verkleinen zodat ik dacht “als hij een dipje krijgt kan ik erbij komen…”, maar hij had nog genoeg poeder in de kuiten om zelfs nog wat te versnellen. In de laatste ronde kreeg ik nog de briesende adem in de nek van een uit de achtergrond teruggekeerde ROBA-er wat uitmondde in een rondje “harmonica”. Ik ben hem net kunnen voorblijven en kon hem in de laatste 100m nog afschudden met een eindsprintje (of wat daarvoor moet doorgaan 🙂 ). Ik ben hem nu wel dankbaar, want hij heeft mij de motivatie gegeven om te blijven doorzetten tot aan de meet.

Na de wedstrijd (Harbans 17de, Jean-Paul 25ste, ik 26ste en Nic 55ste) hebben we wat uitgelopen en na een verkwikkende douche lieten we nog enkele Tongerlokes tot ons komen terwijl we (héééééél lang) aan het wachten waren op de uitbreiding van onze trofeeënkast.

Al bij al was het een gezellige – zij het niet voor watjes – prettige dag. We komen volgend jaar zeker terug! Weer of geen weer!