Eindejaarscorrida Leuven 28 december 2014

Dit jaar was weer een mooi jaar voor de eindejaarscorrida: tikkeltje koud, maar vriestemperaturen horen bij een corrida (al is dat wel wat minder leuk voor de vrijwilligers en de toeschouwers). En vooral zonnig en een nagenoeg ijsvrij parcours. Marc Beullens en zijn medewerkers hadden zaterdag in de regen alles opgebouwd en zondag waren ook verschillende brokkenlopers en andere DCLA-ers in de weer als vrijwilliger: bedankt aan hen allemaal voor de feilloze organisatie! Het was fijn om door Luc, Simon, Bart C, Bruno, Bart D, en zovele anderen aangemoedigd te worden.

Op de 8K was er één brokkenloper actief: Bart G. klokte met 30’08” af op een 47e plaats. Ook mooie prestaties van het onstuimige brokkenloperskroostgeweld daar voor Guillaume (10e) en Fabian (38e).

Op de 12K treedt traditiegetrouw een hele brokkenloperfalanx aan. De falanx was dit jaar wel een klein beetje onthoofd door blessures en andere praktische problemen van onze snelste loopmakkers, maar daarom liepen de anderen niet minder strijdlustig. Van de actieve brokkenlopers noteren we eerst en vooral Dirk J., die een dijk van een wedstrijd liep en de 71e (van 1.930) plaats innam met 45’45”. Op een afstand volgde Jeroen (46’33”, 92e) en kort na hem ook nog Stijn (46’57”, 102e) en Ben (47’22”, 115e). We zagen verderop ook nog Johan D. finishen in 49’39” (183e) en Sven in 53’23” (371e).

Daarnaast waren er op de 12K ook mooie prestaties van Quintin P. (41’39”, 19e) en van Nico V. (45’17”, 61e). Onze Jimmy liep ook mee, maar hij deed het duidelijk wat rustiger aan deze keer met 45’27” (65e).

Zo, en nu gaan we eens zien hoe die fles wijn smaakt. Hopelijk wat minder verzuurd dan wij na de aankomst…

Advertenties

R-Line Offroad 10K (Nieuw-Zeeland) – Yves in actie down under

En hier is dan een onverwacht maar heel welkom verslag van onze brokkenloper ter plaatse: Yves heeft in Nieuw-Zeeland zijn trailskills even getest en dat bleek best mee te vallen. Er is nog hoop dat hij met ons mee zal kunnen als hij terug is in april/mei 😉 Lees en geniet:

Deze herfst en winter ruil ik België een half jaar lang voor Australië en Nieuw-Zeeland. Tijdens onze lange roadtrip langs de Australische oostkust heb ik weinig tijd gehad om te lopen, maar sinds we half november in Nieuw-Zeeland arriveerden, werk ik weer aan mijn conditie. Voor een trailrunner is dit land het paradijs: de voorbije weken liep ik door eeuwenoude wouden, een canyon met torenhoge wanden, een rotstunnel waar glimwormen me de weg wezen, en op de flanken van een actieve vulkaan. Mijn trainingen waren nog nooit zo avontuurlijk, en nog nooit zo langzaam. 5 kilometer in 40 minuten? Ik draai er mijn hand niet meer voor om.

Toch wil ik vandaag nog eens wat sneller gaan. Ik heb me ingeschreven voor de R-line Offroad 10K, een kleine trailrun in de buurt van Rotorua, een stad op het noordelijke eiland van Nieuw-Zeeland. De wedstrijd vindt plaats in een mountainbikedomein, en is een erg lokale aangelegenheid: bij de start tel ik maar een zestigtal deelnemers. We krijgen een korte briefing, een waarschuwing voor de laatste steile kilometer, en starten dan onder een blakende zon.

Van bij de eerste meters nestel ik me in vierde positie. De bochtige trail duikt naar beneden, maar het tempo blijft houdbaar. Wanneer na anderhalve kilometer de nummers één en twee dan toch langzaam uit het zicht verdwijnen, zet ik de achtervolging in. Iets verder krijg ik op een korte klim de leiders weer te pakken. Zo’n kilometer lang twijfel ik. Ik heb het gevoel dat ik sneller kan, maar met zo weinig training in de benen ben ik bang mijn krachten te vroeg te verspillen. Ik denk aan die laatste heuvel. Toch wil ik me ook niet de rest van de race uit de wind laten zetten. Uiteindelijk wint de competitiedrang: rond de drie kilometer neem ik de leiding over.

We lopen nu tussen de varens en palmen van Adrenaline Forest — het is eens iets anders dan Heverlee Bos. Mijn achtervolgers klampen niet aan, en al snel lig ik tien, twintig, dertig meter voor. De volgende kilometers bots ik op de grenzen van mijn conditie. Bergaf gaat het vlot, maar elke helling remt me meer af. Toch win ik nog steeds terrein: telkens ik achteromkijk, lijken de nummers twee en drie iets kleiner. Met een kleine kilometer te gaan, begin ik eindelijk aan de laatste klim. De steile helling wil nog even roet in het eten strooien, maar vijfhonderd meter verder wordt de trail weer vlakker en ben ik zeker van de zege. Even later steek ik als eerste de lijn over, in een tijd van zo’n 42 minuten. Mijn eerste overwinning. Daarvoor moet een mens dus naar de andere kant van de wereld reizen.

Yves als eerste over de streep in Kiwiland

Yves als eerste over de streep in Kiwiland

Intervaltraining 3 december

Wat staat er deze week op het programma? Een beetje zoals vorige week: minder snel maar wel wat verzuring. Maar ook deze week valt het best wel mee, kijk maar:

  1. 4x(600-200R) – aan 800m-tempo
  2. 4x heuvelsprint
  3. 6x(300-100R) – 1″/100m sneller dan 800m-tempo

Wie in Wespelaar gaat lopen mag het eventueel laten bij de zeshonderdjes.