Brokkenlopers pakken tweede en vierde plaats op Leuven Sprint

Naar goede gewoonte stonden ook dit jaar brokkenlopers aan de start van Leuven Sprint. We doen al mee sinds de eerste editie en ook dit jaar was het weer een heel sfeervol evenement dat enkel getemperd wordt door de overvloedige melkzuurproductie. Dit jaar konden we maar twee van onze snellere lopers in het veld krijgen. Het eerste team met Simon en Bart C. moest dan ook node worden aangevuld met Jeroen als strijkijzer van dienst. In het tweede team tekenden Ben, Dirk en Johan present. En ook Harbans, die wegens blessure verstek moest laten gaan, kwam ons met Greet morele support verlenen. Nadien kwam ook Sofie ons met een bezoekje vereren, samen met ons toekomstige enthousiaste loopmaatje (maar of die zo snel vertrekt als Johan zal nog moeten blijken).

Het parcours is dit jaar een beetje veranderd, zo bleek bij de verkenningsronde. De opvallende toevoeging is een bijkomend lusje door het Dijlepark met een passage over een brugje dat werkelijk geschikt is voor alles, behalve erover lopen aan een zekere snelheid. Maar voor de rest biedt het nieuwe parcours zeker evenveel loopplezier als het vorige, zeker ’s avonds als de kaarsen beter tot hun recht komen. Een parcoursverkenning en/of een hoofdlampje is wel geen overbodige luxe voor de snellere lopers.

De hekkensluiter van de eerste groep kwam aan in 11’28” en de hekkensluiter van de tweede groep klokte af aan 11’57”. Dat leverde ons een tweede en vierde plaats op in het groepenklassement. Dat is niet zo goed als vorig jaar, maar toen hadden we wat meer snelle rakkers tot onze beschikking. De doelstelling voor volgend jaar is dan ook terug een eerste stek, no less.

In het familieklassement scoorden Bart, Fabian en Friedel een tweede plaats, op korte afstand gevolgd door Simon, Sabine en Astor met een derde plaats.

Het batige saldo van deze loopexcursie, namelijk het equivalent in drankbonnetjes van een klein vat, gaan we binnenkort soldaat maken. Meer informatie daarover volgt.

Advertenties

Yves wint Coal Miners’ Trail (34K) 22 augustus 2015

Yves had weer een trailloop in zijn vizier, deze keer niet in de Ardennen maar in Genk, waar ze ook heuvels blijken te hebben, al zijn het er geen natuurlijke. Na twee minder goed gelukte trailwedstrijden was het vooral zaak om niet verkeerd te lopen en een mooi resultaat neer te zetten. Lees zijn verslag:

Je hoeft niet steeds naar de Ardennen te rijden voor een mooie natuurloop. Eind augustus staat in Genk elk jaar de Coal Miners’ Trail op het programma, een trailrun vlakbij de oude mijnsite van Waterschei. De wedstrijd bestaat uit 1, 2, 3 of 4 ronden van 11,3 kilometer door het natuurgebied achter de voormalige kolenmijn, en voert de deelnemers even vaak over twee indrukwekkende terrils, de heuvels gevormd door het steengruis dat uit de mijnen naar boven werd gehaald. Samen met een kleine dertig anderen heb ik me ingeschreven voor de 34 kilometer. We starten om 10 uur ’s ochtends, samen met de deelnemers van de 4 ronden. Tussen de starters herken ik ook een andere DCLA’er, die ik na de wedstrijd zal leren kennen als Bart Smeets.

Ronde 1. Bij de eerste passage over de single tracks door de bossen sluit ik me aan bij de kopgroep. Het tempo is stevig, maar voorlopig niet te snel. Na vijf zacht glooiende kilometers doemen de onbegroeide hellingen van de eerste terril voor ons op. Tijdens de eerste twee klimmetjes in de volle zon blijf ik lopen, maar daarna besluit ik op de steilste stukken toch maar te wandelen. Ik wil tijdens deze eerste ronde nog niet te veel krachten verspillen. In derde positie bereik ik de top van de eerste heuvel. Van de twee leiders voor me neemt enkel Bart deel aan de 34 kilometer, dus voorlopig lig ik in tweede positie. De beklimming van de tweede terril loopt gelukkig grotendeels tussen de bomen. Na een lange afdaling brengt een slingerend paadje door het bos ons ten slotte weer naar de start.

Ronde 2. Ik loop nu helemaal alleen. De leiders voor me zijn verdwenen, en mijn achtervolgers hebben een paar honderd meter achterstand. De benen voelen goed, en het vlakkere stuk tussen de start en de terrils is puur genieten. Naast een neus voor prachtige trails geven de organisatoren trouwens ook blijk van een goed gevoel voor humor. Aan de onbewaakte spoorlijn die we moeten oversteken waarschuwt een bordje “Opgelet: TGV heeft voorrang”, en bij de voorlaatste beklimming staat “Laatste molshoop: Hallelujah”, honderd meter verder gevolgd door: “Oeps, dit vals plat hadden we over het hoofd gezien.” Ik bedwing de terrils iets trager dan tijdens de vorige ronde, maar weet de gewandelde meters te beperken. Ik snak naar schaduw, maar zo zonder bomen is het uitzicht op de top van de eerste terril wel geweldig. Ik heb het gevoel dat heel Limburg aan mijn voeten ligt.

Ronde 3. Ik begin het moeilijk te krijgen. Al tijdens de passage door het bos moet ik gas terugnemen, dus ik houd mijn hart vast voor het echte werk. Vanaf kilometer 25 begin ik wel lopers te dubbelen. Vreemd genoeg vraagt één van hen of ik de koploper ben, en een paar kilometer verder meldt nog iemand me dat ik aan de leiding loop. Ik begrijp er niets van. Wat is er dan met de twee leiders gebeurd? Opgegeven? Verdwaald? Bij de beklimming van de eerste terril krijg ik het antwoord, wanneer de man van de 45 kilometer me opnieuw inhaalt. Hij is samen met Bart een eind verkeerd gelopen. Hij snelt me voorbij, maar van Bart is voorlopig geen spoor.

De laatste kilometers horen bij de zwaarste die ik ooit gelopen heb. Het kwik is ondertussen boven de 30 graden geklommen, en ook de steile hoogtemeters eisen hun tol. Ik tel de kilometers af: de laatste klim, de lange afdaling, de spoorlijn, het bos, en eindelijk het asfalt. Ik finish in een tijd van 2u47, in eerste positie. Bart komt vijf minuten later aan. Hij heeft een kilometer meer gelopen dan ik, dus met mijn gemiddelde snelheid van 4 minuten 56 per kilometer had het spannend kunnen worden. Verkeerd lopen hoort bij het spel dat trailrunning heet, dat weet ik na mijn diskwalificatie van eerder dit jaar als geen ander. Maar deze keer heb ik geluk gehad.

Intervaltraining 19 augustus

Woensdag kunnen we de clubaccomodaties niet gebruiken wegens een ander event. We hebben daarom beslist dat we onze intervaltraining in het sportkot gaan afwerken. Wellicht gaan we opnieuw een improvisatie-intervaltraining afwerken zoals we die op 3 juni ook al eens hebben gedaan.

We spreken af aan de ingang van de looppiste in het sportkot om 18.15u stipt.

We verdelen ons in groepjes met lopers die min of meer bij elkaar passen qua tempo. Ideaal zou zijn enkele groepjes van telkens 2 tot max. 4. Elk groepje krijgt dan volledig vrij en mag overal in of rond het sportkot gaan lopen. Wees creatief. Hou het wel veilig en hinder geen andere sporters en bezoekers.

Er is slechts één regel: in je groepje loopt om beurten iemand anders voorop. Die bepaalt het parcours en het tempo gedurende drie tot vijf minuten. Dan wordt er even gerecupereerd (een tweetal minuten) en begint de volgende. Je mag je loopmakkers er niet aflopen, maar voor het overige mag je je “kopbeurt” volledig vrij indelen: snelle stukken met hele korte rustpauzen tussenin of één lang stuk met lichte tempovariaties. Bochten, hellingen, obstakels: go crazy!

Intervaltraining 12 augustus

Deze week is er keuze tussen twee soorten trainingen in het provinciaal domein. De afstandgozers mogen 5 à 6x(1.000-360R) lopen of 4 à 5x(1.360-600R).

Voor de anderen (en in het bijzonder voor de Leuven sprint-deelnemers) is er korter en sneller werk, namelijk:

  1. 3 à 4x(800-560R) aan 800m-tempo
  2. 3 à 4x(400-200R-400-360R) met de eerste 400 1″/100m sneller dan 800m-tempo en de tweede 2″ sneller

Opgelet: volgende week 19 augustus is de piste niet beschikbaar. De clubtraining werd verplaatst naar dinsdag maar bij onze groep was er een voorkeur om toch op woensdag te trainen, maar dan op verplaatsing, namelijk in het sportkot. Een ander idee was om toch in het provinciaal domein of elders te gaan lopen, maar wellicht zonder douchemogelijkheid op de club. We hakken nu woensdag de knoop door.