Marathon Leiden 22 mei 2016

Dirk bezorgde een verslag over zijn marathon in Leiden. Ondanks een moeizame voorbereiding een fraaie prestatie. Uit zijn verslag blijkt ook dat elke marathon een heel andere ervaring kan zijn.

Voor mijn voorjaarsmarathon had ik aanvankelijk de Maasmarathon op het oog. Dat bleek evenwel in hetzelfde weekend te vallen als de 1000km van Kom Op Tegen Kanker, en zo werd het Leiden. De conditionele problemen die zich manifesteerden vanaf vorige zomer waren na de winter helaas onvoldoende verdwenen, wat leidde tot verscheidene trage en/of voortijdig afgebroken trainingen. Tijdens de voorbereiding moest ik bovendien de meeste lange duurlopen opgeven wegens te moeilijk verenigbaar met mijn fietstrainingen. Daardoor durfde ik geen tijdsdoelstelling te zetten. Hoewel dit nu ook weer niet mijn traagste deelname (3u32) moest worden…

Ik nam me daarom voor om eindelijk eens een vlakke marathon lopen, zonder de man met de hamer tegen te komen in de tweede helft. De hartslagmeter zou mijn gids zijn. Ik had vooraf schrik van de soms zomerse temperaturen in deze periode, maar met 16° en veel bewolking was dat euvel alvast van de baan. En de laatste regenbui viel vlak voor de start. Een redelijk ideaal loopweertje dus.

Dat van die hartslag mocht ik, net zoals in Amsterdam, na  enkele kilometers vergeten: mijn Garmin signaleerde nu eens een hartslag van 130 en even later een van 220, dan weer 160… hoewel ik hetzelfde tempo liep. Dan maar op het gevoel af: lichte ademhaling, geen grote passen, matige snelheid. Ik kwam uit op ongeveer 4:45, en kon dat vrij goed aanhouden. Ik was blij, want dat was me in meerdere trainingen niet gelukt, en het bood perspectief op een tijd binnen de 3u30.

Op km 11 gingen de halve marathonlopers hun eigen weg, waardoor de lange sliert heel opeens uiteenviel in sterk verspreide groepjes lopers. Pas dan viel me op dat er toch wel wat wind stond. Ik besloot mijn eigen tempo te blijven lopen, en hoogstens kortstondig rust te zoeken achter andere lopers. De kilometers vlogen voorbij. Af en toe kwam de zon wat prikken.

Omstreeks het middaguur bereikte ik het halve marathonpunt. Er begon een zekere broeierigheid te hangen door grotere gaten in het wolkendek, die ik niet goed verdroeg. Ik voelde vermoeidheid, het tempo verzwakte enigszins, af en toe stak een loper me voorbij, het moreel begon te zakken. Bovendien bleek 1 van mijn 4 energiegels verdwenen, wat me ongerust maakte. Ik heb dan systematisch sportdrank genomen aan de bevoorradingen, en dat bleek voldoende.

Km 26 bracht een onverwachte ommekeer: de wolken gingen terug dicht en we gingen nu pal tegen de strakke ZW-wind inlopen (3 à 4 beaufort was er voorspeld). Dit bracht me de nodige verfrissing, ik voelde mijn krachten plotsklaps terugkomen. In het open polderlandschap was dit gevecht tegen de wind niet niks, maar ik voelde me sterk. Ik wist toen niet dat ik dat bijna de volledige volgende 16km ging moeten volhouden, ik dacht dat dit stuk korter was, en ik was nagenoeg de ganse tijd alleen… Ik liep evenwel langzaam maar zeker in op de lopers voor mij, en stak ze telkens nagenoeg meteen voorbij. Ik kwam mensen tegen die me lang daarvoor zelf hadden achtergelaten, en dat sterkte uiteraard mijn zelfvertrouwen.

Op km 32 voerde ik eindelijk een oud plan uit, dat ik in vorige marathons nooit aankon: aanvallen en versnellen! ’t Is te zeggen relatief versnellen t.o.v. de andere lopers, want met die wind was een echte tempoverhoging niet mogelijk. Ik zag dat meer en meer lopers in de problemen kwamen, maar kon zelf doorzetten. Tegen km 39 begon ook mijn vat af te gaan. Al die onooglijk kleine brugjes over kanaaltjes en riviertjes leken nu wel bergen.

Op km 40 geraakte ik desondanks eindelijk bij 2 lopers die ik al lang voor me uit zag lopen en mekaar beurtelings uit de wind hadden gezet. Op km 41 liet ik ze in een laatste krachtopwelling achter, en perste er de laatste 500m nog zoiets dat een lange spurt moest voorstellen uit. Ik vond nog net voor de finish mijn meegereisde gezin in het publiek terug.

Ik was kapot na de meet. Maar zeer voldaan! Ik had hem uitgelopen, het gevecht tegen de natuurelementen en mezelf overleefd, in een mooi en uitgestrekt landschap, met onwaarschijnlijk veel aanmoedigende toeschouwers onderweg.

88ste op een goeie 700 lopers, in 3:25:15, zo’n 3 kwartier na de (Nederlandse) winnaar. De stilletjes verhoopte negatieve split zat er niet in, maar dat bleek voor zover ik kon nagaan ook de andere deelnemers niet gegund. Er waren nog geen 20 lopers onder de 3u gebleven.

En zowaar voor de allereerste keer geen blaren of blauwe teennagels! Op naar nummer 10 dit najaar …

Advertenties

3 thoughts on “Marathon Leiden 22 mei 2016

  1. Dag Dirk,
    Mooie prestatie! Ik heb ook genoten van je weergave van het verloop van de wedstrijd. De kleine hoogteverschillen bij de pietluttige kanaalbruggetjes die als bergen aanvoelen op het einde van de wedstrijd kwam me bekend voor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s