20 km door Brussel – 27 mei 2018

Zo’n twee op drie keer heb je een warme editie van de 20 km door Brussel (zegt mijn natte vinger me). Maar deze keer was het toch een behoorlijk warme. Niet zozeer wegens een brandende zon, maar wel door de warmte van de vorige dagen die ’s nachts niet echt wegtrekt én de bewolking (zelfs met een miniem regenbuitje vlak voor de start), waardoor de vochtigheidsgraad nogal hoog was. Gevolg: een zwoele editie waarbij behoorlijk wat zweet werd geplengd.

Voor het overige was het business as usual, al stonden de Bolero en de Brabançonne wel erg stil en kon je ze amper horen tussen het geroezemoes van de wachtende lopers. Na het startschot was het zoals gebruikelijk wandelen, joggen, stoppen, wandelen, joggen en dan eindelijk nadat we over de startstreep waren, heerlijk lekker slalommen tot we wat ons eigen tempo konden lopen. Ook deze keer weer heel wat rustige joggers à la 10 km/u in box 1 die toch beter wat meer achteraan in de box zouden staan. Een lokale dorpsjogging heeft meer startdiscipline dan de 20 km. Maar laat ons deze negatieve gedachten van ons afschudden om te focussen op de hoofdactiviteiten: lopen en zweten. Oh ja, en drinken, want anders kan je niet blijven lopen en zweten.

Persoonlijk was ik er vooral op beducht om niet te crashen op de Tervurenlaan, want met die warmte is die helling natuurlijk extra zwaar. Gelukkig geen walk of atonement voor mij en zeker niet voor de andere brokkenlopers die het traject nog sneller afwerkten dan ik. Een overzicht:

45. Bart – 1u12’38”
111. Davy – 1u16’25”
347. Werner – 1u21’37” (extensief gelopen, gelet op de marathonplannen)
481. Luka – 1u23’34”
621. Bram – 1u25’00”
2077. Dirk – 1u33’43”
2351. Ben – 1u34’49”
2396. Jeroen – 1u34’58”
2737. André – 1u36’08”

Zonder meer schitterende resultaten van onze snelle lopers alleszins. En ook voor Luka een heel mooi resultaat.

Advertenties

Marathon de Bordeaux Métropole – 24 maart 2018

Bart is de volgende die het marathonseizoen opent met een avondmarathon in Bordeaux. Hij koos geen gemakkelijk traject uit, wat de prestatie alleen maar straffer maakt. Lees maar.

Een avondmarathon in een unieke omgeving, in het mooie Bordeaux met al zijn charmes en gebouwen. Vanaf 19.30 uur stonden we met 20.000 lopers als sardienen op elkaar gepakt zonder mogelijkheid om verder op te warmen. Met ongeveer 2.500 voor de marathon, 16.000 voor de halve marathon en 3.640 voor de marathonaflossing (verdeeld per 4 lopers over het parcours).

Om 20 uur werd de start op de bekende Place de la Bourse gegeven onder hevige koude regen en windstoten. Nu was het belangrijk, voor we de eerste brug opliepen, om niet in het geduw en getrek te belanden. Eenmaal het slalommen voorbij was kon ik eindelijk mijn tempo lopen.

Het was een mooie nachtelijke en totaal verlichte omloop, langs de belangrijkste monumenten en bezienswaardigheden van het stadscentrum Bordeaux, met speciale verlichting voor die sportieve avond, aangevuld met luide aanmoedigingen van het zeer talrijke publiek en bijpassende muziek.

Op km 9 liep ik op de 12de plaats, en langzaamaan liep ik enkele koplopers in. Bij de aankomst had de winnaar een tijd van 2u32’27”. Mijn eindtijd is 2u44’40” met een 5de plaats van de 2131 deelnemers op de marathon.

https://www.strava.com/activities/1473747039

Bart

foto: Lucas Geldof

 

 

Marathon van Malta 25 februari 2018

Stijn bezorgde het volgende verslag van zijn marathon in Malta, waar hij op zoek ging naar een verbetering van zijn PR.

Midden december had ik de keuze gemaakt om vroeg op het jaar een marathon te lopen. Aangezien de keuze binnen Europa relatief beperkt is qua marathons in die tijdsperiode, viel mijn oog uiteindelijk op de marathon van Malta. Vooral het hoogteprofiel in dalende lijn zag er heel aanlokkelijk uit.

De voorbereiding liep vlotter dan verwacht, waardoor ik mijn initiële ambitie van 2u48 nog wat aanscherpte naar een streeftijd onder de 2u45. Na een beperkt ontbijt rond 5u30 klinkt stipt om 7u30 het startschot vlakbij de toegangspoort tot het historisch stadje Mdina. Temperatuur aan de start was een 15tal graden, niet te warm, maar komend van de vrieskou in België vraagt dit toch enige aanpassing. De eerste 5 km gaan in dalende lijn waardoor ik direct een stevig tempo te pakken heb en een serieuze voorsprong neem op mijn gepland schema. De 10 daaropvolgende kilometers blijf ik een (te?) stevig tempo aanhouden in het spoor van 2 medelopers. Tussen km 15 en 20 krijg ik het zeer lastig in een pittig stuk bergop, maagproblemen en overmatig zweten zijn mijn deel. Ik moet mijn metgezellen laten gaan, en ook mijn geplande energiegel op km 20 stel ik uit tot km 25. Halverwege kom ik alleen door in iets meer dan 1u21.

Ik bekom wat van de eerdere problemen, maar kilometertijden onder de 4’ behoren niet meer tot de mogelijkheden, en ook de opkomende zon doet geen deugd. Een (naar Maltese normen) lichte tegenwind voelt verfrissend, maar is niet echt bevorderlijk voor de snelheid. Hoewel het parcours netto (een kleine 200m) in dalende lijn gaat, zitten er onderweg toch ook wel heel wat korte beklimmingen in die stevig in de benen kruipen, een egaal tempo is onmogelijk. Na een solotocht van meer dan 20 km loop ik in de laatste km nog een Brit voorbij om te finishen in een tijd van 2u47’44”. Na een eerste gevoel van lichte ontgoocheling vlak na de finish, neemt niet veel later de tevredenheid de overhand in de wetenschap dat ik voor het eerst een marathon heb gelopen in een snelheid boven de 15 km/u.

Stijn

Eindejaarscorrida 31 december 2017

Dit jaar was het een klassieke en een ongewone editie van de eindejaarscorrida. Klassiek omdat het eindelijk nog eens op de allerlaatste dag van het jaar viel, zodat we waarlijk het loopjaar kunnen afsluiten met een wedstrijd en quasi aansluitend oudejaar kunnen vieren. Ongewoon omdat het droog, vrij warm (13°C) én erg winderig was, terwijl het meestal koud, nat en/of glad is.

Veel brokkenlopers aan de start, naar goede gewoonte, maar ook verschillende (al dan niet gewezen brokkenlopers) langs het parcours als vrijwilligers, waaronder Bart C, Luc en Simon. Bedankt aan hen en aan alle vrijwilligers, die ons loopfeestje mogelijk maken!

De debatten werden geopend op de 4K door Bart en Bram. Bart eindigde als 18e in 14’23” en Bram klokte af op 15’52” als 38e. Allebei erg knappe prestaties!

Op de 12K eindigde Kevin voorspelbaar als eerste brokkenloper in 39’39” en als zevende. Hij had nog sneller kunnen zijn als hij de laatste weken niet met pech sukkelde waardoor hij niet echt voluit kon gaan.

Davy klokte af als 28e in 43’08”, een mooi orgelpunt op een schitterend loopjaar. Op zijn hielen kwam Stijn die weer eens toonde dat de stille lopers ook de snellere zijn: 43’18” en 30e! Wie ook een grand cru loopjaar afsloot met een knap resultaat was natuurlijk Werner, die 41e werd in 44’02”.

Luka werd 82e in 46’36”, een veelbelovend resultaat voor de toekomst.

Dan kwamen kort achter elkaar Jeroen (49’11”), Ben (49’35”), Arno (49’58”) en Dirk (50’17”). Ook voor Arno een knap en veelbelovend resultaat, vooral met zijn recente blessure.

Verder waren ook nog een aantal gewezen brokkenlopers met fraaie prestaties, namelijk Brent (48’41”), Gerd D (49’02”) en Ingemar (50’36”).

En dan heb ik het nog niet over de mooie resultaten van het kroost van verschillende brokkenlopers!

Halve marathon Eindhoven 8 oktober 2017 – verslag van Bart

Door de vele deelnemers van DCLA en mijn nieuwsgierigheid om een nieuwe parcours te lopen, was de beslissing voor Eindhoven snel genomen. Ter plaatse even veranderd van hele naar een halve marathon wegens vermoeide benen. Vorige week de marathon van Brussel in een tijd van 3u05’37”, vrijdag een 32 km mars met defensie en ’s avonds de niet te missen jaarlijkse aflossinguurloop op DCLA. Nu had ik tijd om onze lopers van DCLA aan te moedigen halverwege de marathon en om de wereldtop te bewonderen.

Na het startschot zocht ik een tempo dat ik rustig kon volhouden. Na 4 kilometer bleek mijn tempo onder de 3’40″/km te snel. Om latere stijfheid en krampen te voorkomen ging het tempo naar 4’00″/km. Op een goed gevoel de halve marathon uitgelopen en de beste sightseeing die er is! Eindtijd was 1:21:40.

Het was fijn om vrij te lopen zonder tijden in het achterhoofd. De benen soepel hun werk laten doen en genieten van de omgeving. Een mooi parcours voor snelle tijden.

Marathon Eindhoven 8 oktober 2017 – verslag van Werner

Van woensdag tot vrijdag was ik voor het werk in Luxemburg en voelde aan als een verstoring in mijn laatste taperingweek. Koolhydraten stapelen kon dus niet voor vrijdagavond beginnen. Het korte duurloopje op donderdag kon ik gelukkig wel afwerken. Bij thuiskomst op vrijdag voelde mijn hoofd alsof het vol water zat. Mijn oren zaten dicht, mijn neus liet geen lucht meer door, dit zag er niet goed uit. Zaterdag stond er een kort loopje gepland, maar dat bleek onmogelijk. Het enige doel was overleven en hopen dat het snel beterde. Een hele dag in de zetel liggen en de noodzakelijke geneesmiddelen pakken, stond niet in mijn schema. Gelukkig kon ik wel mijn hoeveelheid carbo en isotone drank drinken.

Zondagmorgen ben ik veel te vroeg wakker en sta op om twintig over vijf. Vlug wat boterhammen smeren, de kids wakker maken en stipt om zes uur vertrekken we richting Eindhoven. Zonder verkeer komen we al voor half acht aan in het Beursgebouw voor het afhalen van het nummer en het afgeven van de eigen bevoorrading. Het omkleden zelf doe ik in het Belgian House.

Een half uur voor het startuur gaan we richting Mathildelaan en loop ik wat heen en weer als opwarming. Slechts een tiental minuten voor de eigenlijke start, zet ik mij in startvak B, net achter de elitelopers en andere toppers. Stipt om 10u klinkt het startschot en kunnen we eraan beginnen. De eerste kilometers niet te snel starten is de boodschap, maar toch lees ik na 1km 3’59”. De volgende kilometers verlopen wel korter bij mijn vooropgestelde tempo, zijnde 4’07”. Het gevoel is goed en ik heb de indruk dat dit niet te snel is. Na enkele kilometer zit ik in een gezellig groepje en hier hoop ik in te blijven. Na 13km gaat de snelheid iets omhoog en blijf ik mijn snelheid lopen. Mijn eerste persoonlijke bevoorrading staat op 15km en intussen heb ik gezien dat de even nummers rechts van de weg staat, maar ik vind mijn flesje niet. Even stoppen en toch ook maar aan de andere kant van de weg kijken, maar ook niets; mijn flesje is hier niet te vinden. Gelukkig heb ik mijn gelletjes hier niet aan bevestigd en kan ik gebruik maken van de bekertjes AA en water. Mijn tempo blijft echt stabiel. Nog nooit heb ik zo lang, zo perfect mijn tempo gehouden. Halfweg kom ik door in 1u27’. Zelfs met een positieve split kom ik onder mijn beoogde doel terecht. Geen stress, want ik voel me nog uitstekend.

171008_MarEindhoven-IS01

Zonder veel nadenken passeer ik de muur van de 30km. Nu begint de marathon; mijn langste duurlopen bedroegen dan ook maar 32km. Er is geen reden tot paniek en ik voel me nog steeds uitstekend. Bij mijn vorige marathons begonnen nu de krampperikelen en voorlopig voel ik er niets van. Toch zakt mijn tempo lichtjes richting 4’14”. Van 36 tot 38km loop ik echt langzamer, maar ik besef nog steeds niet waarom. Is het omdat ik op 35km wel mijn flesje vond en te veel gedronken heb? Ondanks mijn eigen bevoorrading komen de krampen toch roet in het eten gooien. Ik kan niet meer versnellen en voel dat mijn voeten onvoldoende bloeddoorstroming krijgen. Schoenen te vast? Mijn tenen wat op en neer bewegen gaat niet meer, want dat veroorzaakt nog meer pijn in mijn kuiten. Gewoon verder lopen zoals ik bezig ben, is het enige wat ik nog doen. Gelukkig herstelt het tempo zich naar 4’13”. Gelukkig blijven de krampen uit en loop ik met de glimlach de laatste kilometer in en naar de finish onder de drie uur. Missie geslaagd.

Tijdens de terugrit begin ik mij opnieuw minder goed te voelen en het duurt tot maandagavond eer ik me niet meer ziek voel. Is het door de adrenaline dat ik me een uur voor de start toch vrij goed voelde? Kan dat? Bovendien ben ik blij dat ik dag nadien nergens spierpijn voelde. Of zou ik toch nog beter kunnen en heb ik daardoor geen stijve spieren?

​Bij deze wil ik ook de aanwezige DCLA-sympathisanten bedanken voor de aanmoedigingen. Het doet echt deugd om je naam te horen tijdens dergelijke wedstrijden.

Dit verslag staat ook op de blog van Werner.

 

Marathon Eindhoven 8 oktober 2017 – verslag van Davy

Sub-2h45, le diable est dans les détails

De uitdaging en het plan van aanpak

In 2016 had ik bij mijn tweede marathon mijn tijd van 3h16’30” reeds aangescherpt met maar liefst 27min en 17 seconden tot 2h49’13’’. Het uitgebreid verslag kan je ook vinden op deze blog. Voor dit exploot had ik bovendien tamelijk diep moeten gaan in mijn reserves.

Mijn nieuwe uitdaging bestond erin om dit toch nog verder te verbeteren, met als ultieme droom een sub-2h45-tijd. Geen evidente opgave om dit reeds te realiseren bij mijn derde marathon. Met 2h44’59’’ zou ik dan ook meer dan supertevreden zijn, maar dan moesten er dus toch nog 254 seconden af…

Ik vroeg een VAL-nummer aan voor de enige wedstrijd waarvoor ik deze zou gebruiken: het BK marathon in Eindhoven op 8/10/2017. Met het bereiken van dit doel kwam er namelijk ook zicht op een eventuele podiumplaats in mijn leeftijdscategorie. Dit was dan ook een welgekomen extra motivatie. Dit zou mijn sportief jaardoel worden, al de rest stond in teken van deze ene wedstrijd.

Om deze 254 seconden te kunnen afschaven, ging ik uit van een ambitieus jaarvolume van ongeveer 4.000 loopkilometers, met een piek van 140 km/week volgens een stevig marathonprogramma van 16 weken. Dit kwam overeen met een trainingsbelasting van +40% voor slechts 3% tijdswinst! Verder ging ik voor een perfect marathongewicht, waarbij ik mijn vetpercentage zo laag mogelijk probeerde te krijgen, zonder te vervallen in gezondheidsrisico’s. Tot slot ging ik ook voor een tot in alle details beproefde wedstrijd- en bevoorradingsstrategie en een geoptimaliseerde loopuitrusting.

De uitvoering

Op basis van een 6-tal referentieduurlopen langs de Vaart kon ik een en ander uitvoerig testen in ‘wedstrijdsimulatie’. Omdat er hierbij veel nadruk lag op het in de benen krijgen van het beoogde marathontempo, waren deze trainingen soms verre van evident. Ik liep hierbij bovendien steeds alleen, waarbij ik regelmatig werd geconfronteerd met een briesje uit de verkeerde richting of een te hoge vochtigheidsgraad… Het moet gezegd worden dat mijn twee zonen een erg gewaardeerde hulp hebben geboden bij deze duurlopen door meestal met de auto alle 5 km voor een bevoorrading te zorgen.  De goede financiële vergoeding die ze hierbij verkregen schrijf ik toe aan hun bovengemiddelde onderhandelingscompetenties.

Ook nieuw was de nadruk van het meer en meer lopen op het gevoel. Ik leerde hierdoor veel beter mijn looptempo’s in te schatten en maakt er zelfs een spelletje van om dit zo nauwkeurig mogelijk te doen. De hartslagmeter werd enkel nog gebruikt voor de intensieve intervaltrainingen op woensdag.

Tijdens een sportkeuring, voorgesteld door de sportarts tijdens een routine bloedonderzoek,  bleek dat ik relatief veelvuldige hartritmestoornissen had, die dan ook verder onderzocht dienden te worden eerst in het ziekenhuis en vervolgens bij een cardioloog. Het definitief verdict zou ik enkele weken later kennen,  pas bij de aanvang van mijn taperingperiode! Het hoeft geen verdere uitleg dat mijn vrouw in tussentijd, tijdens de piekweken van de training, ‘hoe langer hoe minder gewonnen bleek voor mijn uitdaging’ (zoals je je misschien kan inbeelden, probeer ik de realiteit iets rooskleuriger voor te stellen dan ze in werkelijkheid was). Uiteindelijk bleek het fenomeen gelukkig goedaardig te zijn, omdat het zich enkel voordeed in rust, en zou het wellicht met de afbouw van mijn training volledig verdwijnen.

Wonder boven wonder kwam ik de 16 weken door zonder noemenswaardige blessures en had ik een goed beeld van het perfecte wedstrijdverloop. De meeste referentielopen gaven op enkele procenten na een voorspelling die overeen kwam met mijn PR-tijd. Met een goede taperingperiode en een competitieve wedstrijdomgeving was dus een en ander effectief mogelijk.

Door omstandigheden kreeg ik mijn definitieve wedstrijdschoenen pas in de laatste week en kon ik deze pas op vrijdagmiddag voor de wedstrijd inlopen op een korte 7,5km-loop. Ik twijfelde misschien iets te lang tussen verschillende modellen op basis van een langdurige analyse van de verschillende ondervonden voor- en nadelen.

Eindelijk Eindhoven!

Binnen het beheersen van zoveel mogelijk details, hoorde uiteraard ook het zo ontspannen mogelijk beleven van de laatste dagen en uren voor de wedstrijd. Op zaterdagnamiddag reden we met z’n vieren al op (mijn vrouw en zoon, Eva Galle en ikzelf) naar de Philipsstad. Het hotel lag op slechts 100m van de start. De zaterdagavond bleef erg rustig met een ‘pastaparty’ die beperkt bleef tot 2 gewone porties en nog een gezond dessert. Voor de rest volgde ik mijn eigen voedingsschema, inclusief mijn eigen ontbijt op zondagmorgen. Ik had een eigen kleine weegschaal mee, om een en ander perfect af te wegen. Om stipt half zeven stond ik als tweede hotelgast te wachten om aan een tafel te kunnen plaatsnemen. Rond acht uur ging ik naar het Beurgebouw om mijn acht specifieke bevoorradingen in de bakken te stoppen. Daarna ging ik nog een halfuurtje in bed liggen.

Het weer was quasi ideaal: de straat was nog een beetje nat, soms een tikkeltje regen en voor de rest koele temperaturen van 13°C à 15°C.

Na een korte massage van mijn bovenbenen (voor mijn gevoelige hamstrings) en zo’n 800m inlopen, nam ik zes minuten voor de start plaats op een klein plekje op het einde van vak B (alles voor mij was al bomvol). De strategie was om in de eerste wedstrijdhelft iets sneller te lopen dat het gemiddelde beoogde marathontempo, om halverwege op ongeveer 1h21 te zitten; ik wist dat ik de tweede helft ongeveer 2 à 3 minuten ging moeten toegeven. Door een gelukkig toeval vond ik na een 4-tal km een groepje van 3 personen die aan een tempo liepen dat zelfs ietsje sneller was dan ik op het oog had. Ik besloot hen te volgen.

Bij de 5-km bevoorradingspost zag ik dat er tafels links en rechts van het parcours stonden, maar de tekst met uitleg was op tafelhoogte geplaatst en bovendien onleesbaar zonder bril bij loopsnelheid. Ik besloot dan maar om verder te lopen na twee teugjes van de verder aangenomen AA-drank. In mijn gedachten stortte al heel mijn minutieus uitgekiend bevoorradingsplan in duigen… Ik zag bovendien dat de drie personen van mijn groepje regelmatig assistentie kregen van maar liefst drie verschillende fietsers voor het aanreiken van drank en gels. Zelfs was mijn zoon ook op de fiets mee, maar hij gaf zelf geen enkele drank of gel aan uit terechte vrees voor diskwalificatie. Hij riep na de eerste gemiste post wel toe op welke tafel ik mijn eigen drank kon vinden.  Na elke bevoorradingspost moest ik dus telkens versnellen om terug aansluiting te vinden als laatste wagon op de sneltrein van drie lopers.

Tussen km 12 en 15 kwam ik Eva tegen, die aangaf in de problemen te zitten met de bevoorrading. Binnen de mate van het mogelijke kon mijn zoon haar toch bij de volgende post wat uit de nood helpen met mijn 5km-drank die hij zelf had teruggenomen van de (verkeerde?) tafel.

Tot km 25 moest ik af en toe soms een beetje op de rem staan, omdat ik aanvoelde dat ik zelfs nog een tikkeltje sneller kon lopen met een gerust gevoel. Ik besloot toch de groep niet te verlaten en nog wat af te wachten. Op km 27 viel de eerste loper plots af, waardoor ik vermoed dat hij het haaswerk voor de twee anderen deed. Op km 35 gaf ik spontaan aan dat ik gerust het tempo in het laatste deel wou aangeven, omdat dit stilaan maar zeker toch wat aan het verminderen was door kuitkrampen bij de beide lopers voor mij. Ik had ook een klopje rond km 36 (het traagste km-tempo met 4’01’’), maar ik herpakte mij enorm snel. Toen ze mij na een tweetal kilometers vroegen om verder te vertragen, liet ik echter verstaan dat ik dan wel alleen zou doorlopen.

In een marathon zijn dit de lastigste kilometers, maar op de een of andere wijze genoot ik er toch in mijn eentje van. De laatste twee kilometers waren ook véél minder lastig dan vorig jaar en ik stak zonder enorme inspanningen nog enkele deelnemers voorbij.

Toen ik op de stopknop van mijn horloge drukte, zag ik mijn nieuwe tijd: 2h41’25’’ (gecorrigeerd naar 2h41’23’’)! Super! Een nieuwe verbetering met maar liefst 7’50’’! Zelfs volgens mijn meest optimistische verwachtingen had ik hier nooit aan durven denken! Alle records van 10km en meer waren gesneuveld, m.a.w. dit was voor mij de echte perfecte piek! Als kers op de taart bleek later dat deze tijd ook goed was voor zilver in mijn leeftijdscategorie van het BK.

Mijn vrouw, maar ook een dame van de drankpost aan de finish, maakte al vlug de opmerking dat ik er nog vrij goed uitzag na zoveel wedstrijdkilometers (waardoor ik voor mezelf al vlug de bedenking maakte of ik niet nog een beetje dieper had moeten gaan).

Bij de aankomst sprak ik nog even met Kevin, die aangaf dat hij met maagkrampen had te kampen, en Hans Talloen. Beiden hadden een toptijd gelopen van respectievelijk 2h37’ en 2h38’’. Later vernam ik de fantastische resultaten van Werner en Dirk en de andere DCLA-leden, waarbij de buitengewone prestatie van Dennis Laerte toch wel het extra  vermelden waard is: eindigen als eerste Europeaan met een nieuw PR van 2h16’, na brute pech in Berlijn!

Bij mijn Spartaanse douche, aan de enig werkende wastafel in het Belgium House, kwam ik nog Dirk tegen en wat later opnieuw Werner. Verder was er een delegatie van DCLA aan het wachten op de ceremonie voor de medailles in de hoofd- en nevencategorieën. Afgaande op de resultaten was het een overduidelijk succesweek-end voor de club!

Bedankt!

Wat mijn volgende uitdaging gaat zijn, laat ik voorlopig nog in het midden. Mijn loopplanning stopte immers heel abrupt op 8 oktober 2017, om echt exclusief naar dit moment toe te kunnen leven. Wat ik wel met zekerheid kan zeggen is dat ik de steun van zowel familie, brokkenlopers en collega’s meer dan ooit heb gewaardeerd! Een welgemeende dank hiervoor!

davy

Podium BK Marathon 2017 M45